1821 - 2021

 

200 χρόνια

 

Στο περιβολάκι δίπλα στο Ναό των Ταξιαρχών δεσπόζουν οι προτομές

δύο ηρώων και οπλαρχηγών

της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821

του καπετάν Σταμάτη Μήτσα του «Λεοντοχαίτη»

που πέθανε το 1874 στην Ερμιόνη  

 

και του καπετάν Ιωάννη Μήτσα του «Λεοντόκαρδου» που έπεσε ηρωικά στη μάχη της Καλλιρρόης

27 Μαρτίου 1827 σε ηλικία 33 χρόνων.

Πίσω φαίνεται μέρος της οικίας Οικονόμου το «Βουλευτικό οίκημα» που έγιναν οι συνεδριάσεις της Γ΄Εθνοσυνέλευσης και σήμερα στεγάζεται

το Ιστορικό Λαογραφικό Μουσείο Ερμιόνης.

Στο δυτικό σημείο του ναού μία εντοιχισμένη πλάκα μαρτυρεί ένα ακόμη ιστορικό γεγονός που συνετελέσθη στον Ναό των Ταξιαρχών. Είναι η Ορκωμοσία των πληρεξουσίων του Έθνους κατά τις συνεδριάσεις της Γ΄Εθνοσυνέλευσης «κατ’ επανάληψην» στην Ερμιόνη. Είναι η Εθνοσυνέλευση που σημάδεψε τρείς περιοχές, Επίδαυρο, όπου ξεκίνησε στις 6 Απριλίου 1826 αλλά η πτώση του Μεσολογγίου την διέκοψε. Στην Ερμιόνη συνεκλήθη «κατ’ επανάληψη» από 18 Ιανουαρίου έως 17 Μαρτίου 1827 με προτροπή του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη και στην Τροιζήνα ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο πρόεδρος Σισίνης και ο Γραμματέας Σπηλιάδης και όλοι οι σύνεδροι με ανιδιοτέλεια, συναίνεση και καλή συνεργασία, μόχθησαν για την ενότητα και τη σωτηρία του Έθνους και την συνέχιση της Επαναστάσεως.

Αυτό είναι το παλαιότερο Ευαγγέλιο (1793) που σώζεται στο Σκευοφυλάκιο του Ναού. Ίσως σε αυτό ορκίστηκαν οι πληρεξούσιοι του Έθνους που συμμετείχαν των συνεδριάσεων της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης «κατ’ επανάληψη» στην Ερμιόνη από 18 Ιανουαρίου έως 17 Μαρτίου 1827.

 

http://www.enpoermionis.com/2017/10/blog-post_9.html?fbclid=IwAR3ymsq1YKpIn00-V9eGwsVDiySCGuoGr2zcrifikPtjOKmkX5RrW7Y6iSg

Η Ερμιόνη ανήκει στο βορειοανατολικό

άκρο της Πελοποννήσου,

και είναι κτισμένη στην νοτιοανατολική χερσόνησο της παραλιακής άκρης

του Νομού Αργολίδος.

Με το όνομα Ερμιονίδα ορίζεται μία μεγάλη περιοχή που περιλαμβάνει πόλεις και οικισμούς, καλλιεργήσιμες εκτάσεις, βουνά και πεδιάδες.

 

Στα χνάρια του Θηβαίου ζωγράφου

 

Θεόδωρου Πέτρου Βρυζάκη

 

ετάφη στις  

 

09.12.1878 στο νεκροταφείο

 

Alten Südfriedhof στο Μόναχο

 

Η αγαπητή Φαίη Χρήστου Fay Christou από την Θήβα
ζήτησε βοήθεια πάνω στην έρευνα που έχει ξεκινήσει
για τον Θηβαίο ζωγράφο Θεόδωρο Πέτρο Βρυζάκη,
ο οποίος από τα 18 του χρόνια ήρθε στο Μόναχο
και έζησε εδώ μέχρι το τέλος της ζωής του,
δηλαδή από το 1837 έως το 1878.

 

Θα παρακαλούσα όλους τους φίλους
που θα μπορούσαν να βοηθήσουν
στην εξεύρεση στοιχείων
για την ζωή και το έργο του κυρίου Βρυζάκη
να έρθουν άμεσα σε επαφή μαζί μας
στο info@aristofanis.com,
η με τη κυρία Φαίη Χρήστου στο facebook

με εκτίμηση και σεβασμό
Παναγιώτης Μιχαηλίδης

 

https://de.wikipedia.org/wiki/Theodoros_Vryzakis…

 

https://el.wikipedia.org/…/%CE%98%CE%B5%CF%8C%CE%B4%CF%89%C…

 

Οι φωτογραφίες είναι απο το ΝεκροταφείοAlter Südlicher Friedhof που έβγαλα ο ίδιος

Σημαντικά του έργα

 

που όλοι γνωρίζουμε και αγαπάμε

 

 

 

μέχρι και σήμερα

 

ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ

 

 

ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΟΥΤΣΟΥ

ΙΔΡΥΜΑ ΕΥΡΙΠΙΔΗ ΚΟΥΤΛΙΔΗ

 

https://www.nationalgallery.gr/el/zographikh-monimi-ekthesi/painter/bruzakis-theodoros.html

 

Βρυζάκης Θεόδωρος (Θήβα 1814 ή 1819 - Μόναχο 1878)

 

Μετά τον απαγχονισμό του πατέρα του από τους Τούρκους το 1821 βρέθηκε μαζί με τον αδελφό του Ευθύμιο στο Ορφανοτροφείο του Καποδίστρια στην Αίγινα. Το 1832, με τη μεσολάβηση πιθανώς του Ludwig Thiersch, έφυγε στο Μόναχο, όπου φοίτησε στο Πανελλήνιον, το ελληνικό παιδαγωγικό σχολείο που είχε ιδρύσει ο Λουδοβίκος Α΄ για τα ορφανά των αγωνιστών της Επανάστασης. Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 1844, έγινε δεκτός στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου και έως το 1855 ήταν υπότροφος της ελληνικής παροικίας. Χάρη στην οικονομική αυτή στήριξη ταξίδεψε στην Ευρώπη, ενώ από το 1848 έως το 1851 βρέθηκε στην Ελλάδα, με σκοπό να μελετήσει την τοπογραφία και τις φυσιογνωμίες που επρόκειτο να απεικονίσει στις ιστορικές του σκηνές. Στο Μόναχο είχε στο μεταξύ γνωρίσει το έργο των Peter von Hess, Karl von Heideck, Johann Petzl, Karl Krazeisen και Joseph Stieler, γεγονός που ερμηνεύει τη διαμόρφωση του ύφους του μέσα στο κλασικό ρομαντικό πνεύμα αλλά και την επιλογή των θεμάτων της ζωγραφικής του μέσα από τα γεγονότα της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας.

Επιστρέφοντας στη βαυαρική πρωτεύουσα άνοιξε εργαστήριο και κοντά του δούλευαν αρκετοί νεαροί μαθητευόμενοι. Στη διάρκεια της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας πήρε μέρος σε πολλές εκθέσεις (Παγκόσμια Έκθεση Παρισιού 1855, Διεθνής Έκθεση Λονδίνου 1862, Ολύμπια 1870) και απέσπασε διακρίσεις (Α΄ βραβείο στη Διεθνή Έκθεση της Βιέννης του 1853 για το έργο Η Έξοδος του Μεσολογγίου, αργυρό βραβείο β΄ τάξεως στα Ολύμπια του 1870 για τη λιθογραφία του με θέμα το Στρατόπεδο του Καραϊσκάκη). Κατά τα έτη 1861-1863 ιστόρησε την ελληνική εκκλησία του Ευαγγελισμού στο Μάντσεστερ, μετά από παραγγελία της εκεί ελληνικής παροικίας. Την τελευταία δεκαετία της ζωής του δεν μαρτυρούνται πλέον έργα του, καθώς μία οφθαλμική πάθηση τον ανάγκασε να απομονωθεί από την καλλιτεχνική και κοινωνική ζωή του Μονάχου. Οι πίνακές του, που με τη διαθήκη του κληροδότησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, περιήλθαν εντέλει στην Εθνική Πινακοθήκη μέσω της Δωρεάς του Πανεπιστημίου. Στην έκθεση μνημείων του Ιερού Αγώνα, που οργανώθηκε, μετά το θάνατό του, στον Παρνασσό το 1884 παρουσιάστηκαν έξι έργα του.

Εισηγητής της Σχολής του Μονάχου, ασχολήθηκε συστηματικά με την απεικόνιση σκηνών του απελευθερωτικού αγώνα και των επώνυμων ή ανώνυμων πρωταγωνιστών του σύμφωνα με τις αρχές της Ακαδημίας. Η θεματογραφία αυτή ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής και τα έργα του λιθογραφήθηκαν, κυκλοφόρησαν ευρέως και καθιερώθηκαν στη συνείδηση του κοινού ως αυθεντικές αναπαραστάσεις της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Άλλη πτυχή της καλλιτεχνικής του δημιουργίας αποτελούν τα πορτρέτα, στα οποία ο Βρυζάκης αναδεικνύεται σε δεξιοτέχνη προσωπογράφο, κάτοχο των εκφραστικών του μέσων.